بررسي نقش هويتي اقوام استان فارس در امنيت اجتماعي

ايران به جهت قرار گرفتن در گذرگاه مهاجرت‌هاي تاريخي با تركيب قوميت‌هاي گوناگون در بافت جمعيتي خود مواجه بوده است كه به تناسب پيشينه تاريخي، تحولات سياسي و اجتماعي در گستره سرزمين توزيع و مستقر شده‌اند و هويتي مشترك به نام هويت ايراني را براي خويش تثبيت نموده‌اند. «تنوع و تكثر» در جامعه ايراني به‌مثابه شمشير دولبه‌اي است كه هم مي‌تواند فرصت باشد و هم به‌عنوان يك تهديد تلقي گردد. ضرورت بررسي «تنوع هويتي و نقش تاريخي اقوام و نواحي ايران در هويت ايرانيان» از آنجا نشأت مي‌گيرد كه عدم شناخت و توجه به نقش و كاركرد اقوام در شرايط گوناگون، دستگاه حاكميت سياسي را با غفلت راهبردي مواجه مي‌سازد و چه بسا در انتخاب شيوه دفاعي خويش، چگونگي تعامل با آن‌ها را منظور ننموده و در هنگام عمل قادر به انتخاب و اعمال راهبرد بهينه نباشد. روش كار در اين پژوهش دو محور داشته است: اول روش كيفي كه بر اساس انجام مصاحبه و تحقيق اسنادي شامل مطالعه اسناد رسمي و غيررسمي درباره موضوع مورد مطالعه به‌ويژه آثار مكتوب تاريخي و پژوهش‌هاي جديد و برنامه‌هاي توسعه استوار بوده و دوم روش كمّي است كه به صورت پرسش‌نامه‌اي و تجزيه و تحليل داده‌ها انجام شده است. با عنايت به نتايج به دست آمده از تحقيق به نظر مي‌رسد كه علي‌رغم اين كه انسجام بسيار شديدي در بين اقوام و در درون قوميت‌ها وجود دارد و به‌طور كلي حدود ۷۰ درصد از افراد مورد مطالعه، هويت قومي خويش را مغتنم مي‌شمارند، ليكن احساس امنيت اجتماعي و به‌ويژه احساس امنيت انتظامي به صورت اخص در افراد پايين مي‌باشد كه مي‌تواند به ايجاد شكاف هويتي بين جوامع قومي و حاكميت منجر گردد.