مطالعه عناصر فرهنگي- هويتي در عزاداران بيل اثر غلامحسين ساعدي

فرهنگ عاميانه موضوعي بسيار گسترده است كه به دليل نمود فراگيرش در ادبيات، مي توان آن را در تمام انواع آثار ادبي جستجو كرد. در واقع اين نوع فرهنگ و ادبيات مربوط به آن، نه‌تنها در جوامع روستايي كه در جوامع شهري نيز مشاهده مي شود. ليكن در محيط كوچك روستا كه از پيشرفت‌هاي علمي بازمانده است، اعتقاد به خرافات و برخي آداب و رسوم خاص به صورت برجسته تري ظاهر مي‌شود. آثار غلامحسين ساعدي، يكي از مشهورترين و فعال ترين نويسندگان ايراني، كه زماني طولاني را وقف مطالعه گويش‌ها، فولكلور و زندگي روستايي كرده و اكثر داستان‌هايش در روستا واقع شده و در زبان و طرح او نيز عناصر فولكلوريك چشمگيري ديده مي شود، از اين ديدگاه قابل بررسي است. اين پژوهش سعي بر آن دارد كه با استفاده از روش توصيفي- تحليلي به مطالعه عناصر فرهنگ عاميانه در مجموعه داستان عزاداران بيل كه به شناخت هويت جامعه روستايي- ايراني مي-انجامد، بپردازد. به بيان دقيق تر، آداب و رسوم به‌كار گرفته شده در اين داستان ها، اعتقادات و نيز خرافه ها، ادبيات محاوره‌اي، دانش شخصيت ها در رويارويي با شرايط مختلف، زيارتگاه ها و در يك كلام سبك زندگي روستاييان كه گوياي فرهنگ عاميانه و نيز هويت آن‌ها مي باشد، در اين مقاله مورد تحليل و بررسي قرار خواهد گرفت.