آموزه هاي اخلاقي در بستر زبان فارسي و شاهنامه

AMOZEHAI AGLAGIDARBASTAR FARSI V SHAHNAMEH

تدوين آموزه هاي اخلاقي در ادبيات كهن فارسي، به صور متفاوتِ حكايات و افسانه هاي منثور، سوق به سويه نيكيها و گذر از صفات رذيله، در امر به معروف و نهي از منكر، نهفته است . اشعارحكيم طوس ،حامل پيام عقل گرايانه و اسلامي و حاوي اندرزهاي ريز و لازمِ حيات بشري است. و سرشار از اعتقاد به معاد و ظلم ستيزي و داد ودهش و اخلاق نيكو و عدالت منشي ست . و همچنين دوري از صفات نكوهيده اي، چون آز و خشم و طمع و غرور است. كما اينكه اين اشعار آئيني اسطوره اي، گذشته از نوع سبك خاص و ايجاد علاقه و انگيزش درمردم ايران زمين، احيا كننده فرهنگ اصيل اسلامي ايراني است .و به طرز هنرمندانه اي، آمر به معروف و ناهي از منكر است . اين شاعرسترگ ،سيصد و اندي از پندهاي نغيز را در شاهنامه گنجانيده است .لذا فردوسي در درون ابيات حماسي اش ،كه مشخصا حالت جهان فراگير دارد، رموز اخلاقي و ستايشِ خرد ورزي كه حاكي از پيام تقوا و خضوع و ايمان به خداست را در قالب اشعار رزمي،آئيني، در نبرد ميان سپاه حق و باطل، سرائيده است. و به عنوان يك فعل ارجمند، در اذهان ِ مخاطبان ايراني و خارجي،فرهنگ سازي نموده است.