اثربخشي طرح‌واره درماني بر تعارضات زناشويي، تاب‌آوري و كاهش علائم عاطفي درهم شكستن در زوجين متقاضي طلاق

مقدمه: درگيري‌هاي زناشويي تا حدودي به دليل اختلالات رواني زوجين، مسائل مربوط به فرزندان و دوره‌هاي طولاني افسردگي رخ مي‌دهد كه همگي ممكن است منجر به شكست رابطه و طلاق شوند. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي طرح‌واره درماني بر تعارضات زناشويي، تاب‌آوري و كاهش علائم عاطفي در هم شكستن انجام شد. روش تحقيق: تحقيق حاضر در زمره تحقيقات نيمه آزمايشي با يك گروه آزمايش و يك گروه كنترل بود كه در دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون انجام گرفت. جامعه آماري تحقيق شامل كليه زوجين متقاضي طلاق مراجعه‌كننده به كلينيك هاي مشاوره خانواده منطق 1 شهر تهران در سال 1401 بودند. نمونه آماري 36 نفر بود با روش نمونه‌گيري هدفمند و براساس معيارهاي ورود و خروج انتخاب شدند و به طور مساوي در دو گروه قرار گرفتند. گروه كنترل هيچ كدام از مداخلات طرح‌واره درماني را دريافت نكردند. اما گروه آزمايش تحت هشت جلسه 2 ساعتي مداخلات طرح‌واره درماني گرفتند. به-منظور جمع آوري داده ها از پرسشنامه استفاده شد. همچنين به منظور تجزيه و تحليل يافته ها از تحليل كوواريانس استفاده شد. يافته ها: يافته هاي تحقيق نشان داد كه روش طرح‌واره درماني سبب بهبود هر سه متغير تعارضات زناشويي، تاب‌آوري و كاهش علائم عاطفي در هم شكستن گرديد. نتيجه گيري: براساس يافته‌ها، طرح‌واره درماني براي بهبود تعارضات زناشويي، تاب‌آوري و كاهش علائم عاطفي در هم شكستن توسط روانشناسان و پرستاران روان‌پزشكي پيشنهاد مي‌شود.