تاثير 8 هفته تمرين تركيبي مقاومتي و هوازي بر شاخص‌هاي توده‌ي بدني و توان هوازي زنان چاق شهر اهواز

مقدمه و هدف: چاقي، اضافه وزن و بيماري‌هاي مرتبط با آن يكي از معضلات بزرگ بشري و نيز يكي از عوامل تهديد كننده مهم سلامتي است، كه منجر به افزايش خطر بيماري قلبي-عروقي مي‌شود. بنابراين هدف از اين پژوهش، بررسي اثر تمرين (مقاومتي-هوازي) بر ميزان BMI و توان هوازي زنان چاق مي‌باشد. مواد و روش‌ها: به اين منظور 24 زن غيرفعال چاق 25 تا 37 ساله به‌طور تصادفي به دو گروه 12 نفره تمرين و كنترل تقسيم شدند. تمرين منتخب شامل تمرين مقاومتي با وزنه و دستگاه مخصوص بدنسازي با شدت 67 تا 80 درصد قدرت بيشينه و هوازي با دوچرخه ثابت و شدت 60 تا 85 درصد ضربان قلب بيشينه، به مدت 8 هفته و3 روز در هفته انجام گرفت. جهت اندازه‌گيري توان هوازي از آزمون بروس تعديل شده استفاده شد و BMI از تقسيم وزن بر مجور قد استفاده شده است(كيلوگرم بر مترمربع). جهت آناليز آماري از آزمون تحليل كواريانس يك راهه براي بررسي تغييرات بين گروهي استفاده شد. يافته‌ها: نتايج اين پژوهش نشان داد با هشت هفته تمرين مقاومتي و هوازيBMI گروه تمرين نسبت به گروه كنترل كاهش معناداري داشت. اما توان هوازي بعد از هشت هفته تغيير معناداري پيدا نكرد. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج اين تحقيق، هر دو روش تمريني مقاومتي و هوازي مي‌تواند جهت بهبود وضعيت كاهش وزن و BMI استفاده گردد.