رابطه والدگري با خودگسستگي و ابعاد آن در دانش آموزان شهرستان شيراز

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه نقش پیش بینی كننده سبك های والدگری با ابعاد خودگسستگی در دختران و پسران دانش آموزان شهرستان شیراز، طراحی و اجرا گردید. بدین منظور تعداد 531 نفر دانش آموز( 263 پسر و 268 دختر) نواحی چهارگانه شیراز به شیوه نمونه گیری خوشه ایچندمرحله ای انتخاب شدند و پرسشنامههای والدگری آلاباما و مقیاس خودگسستگی را تكمیل نمودند. نتایج تحلیل داده ها با استفاده از تحلیلرگرسیون چندگانه به شیوه همزمان نشان داد كه از میان ابعاد والدگری، تنبیه و مشاركت دارای قدرت پیش بینی معناداری برای خودگسستگی از ایده آل می باشند. همچنین از میان ابعاد والدگری، تنبیه، مشاركت و اقتدار دارای قدرت پیش بینی معناداری برای خودگسستگی از بایسته نیز میباشند