تحليل مردم شناختي درفش در ايران باستان بر اساس متن شاهنامه فردوسي

شاهنامه فردوسی مهم ترین سند هویت مردم ایران است زیرا بازتاب آیین ها و باورها وفرهنگ مردم این سرزمین است .پی بردن به باور وآیین هاي ایران باستان یكی از اهداف ایران شناسان است كه هریك از زوایاي گوناگون به بررسی آن پرداخته و می پردازند و شاهنامه فردوسی جلوه گاه این خواسته است .نگارنده این مقاله سعی نموده از طریق رویكرد تحلیلی به طرح بیان مساله بپردازد و كاربرد درفش را از دیدي مردم شناسانه در ایران باستان با تكیه بر متن شاهنامه مورد بررسی قرار دهد .درفش ها در آرایش نظامی ایران باستان نقش بسزایی داشتند .درفش وپرچم نزد ایرانیان افزون بر جنبه هاي نظامی و سیاسی با باورهاي اسطوره اي و دینی آموخته بود . درفش دلاوران ،سرداران سپاه و قهرمانان منقوش به نقوش حیوانات بود.كه می تواند نماد باور و گاه تبار آنها باشد و از سویی دیگر می تواند در دل دشمن ایجاد رعب و حشت نماید.رنگ درفش ها در شاهنامه نمادي از جلوه اهورایی یا اهریمنی دارد.