سياست زباني ايران و تآثير آن بر وحدت ملي

سياست زباني اصولي است كه توسط دولت مردان در اسناد رسمي دولتي مانند قانون اساسي به چشم مي خورد. اين اقدامات انجام شده توسط دولت و يا يك گروه عمومي براي تغيير و يا حفظ كاركرد زبان موجود و زيرمجموعه هاي زباني براي معرفي هنجارهاي زباني جديد يا تعمير و نگهداري هنجارهاي زباني قديمي صورت مي گيرد. در ايران علارغم تنوع زبان و فرهنگ (گرچه داراي ريشه هاي يكساني است) زبان فارسي از قدرت و نفوذ بيشتري برخوردار است و همين مزيت در راستاي ايجاد وحدت و يكپارچگي ملي مورد توجه قرار گرفته است. هدف اصلي نويسنده در اين نوشتار بررسي سياست زباني و نسبت آن با ايجاد وحدت ملي ايرانيان است.