بررسي رابطه رضايت زناشويي و تجربه كودك آزاري با سبك هاي دلبستگي در زنان متاهل مبتلا به اختلال دو قطبي

زمينه و هدف: در دنياي امروز و مشكلات موجود طلاق و جدايي زوجين بنيان خانواده ها را تهديد مي كند. ضرروت توجه به اختلالات شخصيتي امري ضروري به نظر مي رسد تا با حفظ زندگي، زوجين از روابط زناشويي رضايت كامل را داشته و به درمان اختلالات شخصيتي و روانشناختي خود بپردازند بنابراين هدف از انجام اين پژوهش بررسي رابطه بين رضايت زناشويي، تجربه كودك آزاري با سبك هاي دلبستگي در زنان متأهل مبتلا به اختلال دو قطبي است. مواد و روش ها: اﻳﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻫﺪف و ﻣﺎﻫﻴﺖ از ﻧﻮع ﻛﺎرﺑﺮدى ﺑﻮده ﻛﻪ ﺑﺮاى اﻧﺠﺎم آن از روش ﭘﮋوﻫﺶ توصيفي- پيماشي از نوع همبستگي ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺟﺎﻣﻌﻪ آﻣﺎرى زنان متأهل داراي اختلال دوقطبي مراجعه كننده به مراكز مشاوره جهت درمان مراجعه نمودند بوده اند كه با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس و هدفمند، نمونه ها انتخاب شد. ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه رضايت زناشويي انريچ داراي 35 سوال، پرسشنامه تجربه كودك آزار ي داراي 38 سؤال، پرسشنامه سبك دلبستگي داراي 15 سؤال استفاده شد. يافته ها: از آزمون كلموگروف- اسميرنوف جهت بررسي نرمال بودن داده ها استفاده شد و مشخص شد كه داده هاي تحقيق غيرنرمال هستند. از آزمون همبستگي اسپيرمن جهت سنجش فرضيه ها استفاده شد. تجزيه و تحيل داده ها از طريق نرم افزار SPSS 25 انجام شد. نتيجه گيري: طبق نتايج به‌دست‌آمده مشخص شد كه بين رضايت زناشويي و سبك هاي دلبستگي (ايمن، اجتنابي و دوسوگرا) رابطه مثبت و معناداري وجود دارد و بين تجربه كودك آزاري و سبك هاي دلبستگي (ايمن، اجتنابي و دوسوگرا) رابطه منفي و معناداري وجود دارد.