تحليل مكاني جهت تعيين كريدور فرهنگي با رويكرد رشد هوشمند شهري منطقه 10 شهر تهران

منطقه 10 از كوچكترين مناطق شهر تهران است كه داراي بافتي مسكوني و فاقد چشم انداز طبيعي خاص مي‌باشد. با توجه به بافت مسكوني فرسوده و قطعه بندي كوچك آن‌ها در سطح منطقه امتدادي از ساختمان‌هاي فشرده ديده مي‌شود. با عنايت به چشم انداز خاص منطقه وجود فضاهاي عمومي در سيماي كلي آن تاثير بسزايي خواهد داشت؛ يكي از اين فضاهاي عمومي مراكز فرهنگي است كه علاوه بر هويت بخشي به بافت كالبدي، در ايجاد هويت اجتماعي افراد نيز نقش به سزايي ايفا مي‌كند. در چشم اندازهاي تعيين شده منطقه، ايجاد قطب فرهنگي، گردشگري و مذهبي در دستور كار است. مراكز فرهنگي پوشش دهنده فعاليت‌هاي فراغتي است و به دليل فراهم بودن بستر محل تعاملات اجتماعي نيز مي‌باشد، و اين تعاملات افراد در مكان‌هاي فرهنگي موجبات دلبستگي را براي آنان فراهم مي‌آورد. به عبارت ديگر مراكز و فضاهاي فرهنگي مكان يكپارچه كردن نيازهاي اجتماعي و تعاملات در قالب فضاهاي كالبدي است. از اين رو در اين تحقيق كاربردي به مشخص كردن پتانسيل‌هاي كريدور فرهنگي منطقه و ارائه راهكارهايي جهت تقويت اين نقش باتوجه به اصول رشد هوشمند پرداخته شده است. همچنين تحليل‌ها با تكيه بر داده‌هاي كتابخانه‌اي و لايه‌هاي GIS صورت گرفته است و در نهايت باتوجه به نقشه اي كه كريدورهاي فرهنگي منطقه را مشخص مي كند به ذكر راهكارهايي براي ارتقاء مراكز فرهنگي پرداخته مي‌شود. طبق نتايج براي منطقه، 7 محور به عنوان كريدور فرهنگي در نظر گرفته شده است كه اين محورها با توجه به پنج معيار تراكم جمعيت، نزديكي به پارك‌ها، مراكز فرهنگي و راه‌هاي اصلي و دارا بودن بافت فرسوده پيشنهاد شده است.