نشست طولي و عرضي ايجاد شده بر اثر حفر تونل، بررسي روشهاي تجربي و تحليلي عددي پيشنهادي

خلاصه طراحي و ساخت تونل مخصوصاً تونل سازی در عمق كم و مناطق شهری از لحاظ كنترل نشست های به وجود آمده در زمين و تغييرشكلهای دهانه تونل، مسأله مهمي تلقي ميشود. اهميت این مساله از لحاظ، كنترل تغيير شكلها و نشست سطحي زمين، پایداری جبهه كار و نيروهای ایجاد شده در پوشش ميباشد. روشهای مختلفي برای تخمين نشست در اثر حفر تونلها ارائه شده است كه مي توانند به سه دسته كلي روشهای تجربي، تحليلي و عددی اشاره كرد. پارامترهای موثر در دو روش اول درصد افت حجمي و موقعيت نقطه عطف پروفيل نشست مي باشند كه وابسته به شرایط زمين، نوع خاك و مشخصات هندسي تونل دایروی هستند. روشهای تجربي و تحليلي بر مبنای فرضيات ساده كننده ای از جمله فرض زمين همگن و ایزوتروپ و اغلب بر مبنای تئوری الاستيسيته ارائه شدهاند و در تخمين نشست واقعي زمين دارای خطا مي باشند. این روشها مقدار نشست را به صورت دست بالا تخمين ميزنند. روشهای عددی به دليل پيشرفت كامپيوتر و توسعه مدلهای رفتاری، دارای مقبوليت زیادی هستند. دراین مقاله روشهای پيشنهادی برای محاسبه نشست بر اثر حفاری تونل به طور كامل ارائه و پارامترهای موثر بر هر روش شرح داده و مقایسه شدهاند. كلمات كلیدی: تونلسازی، پروفیل نشست سطح زمین، روشهای تجربی، روشهای تحلیلی، مدل دو بعدی