رابطه الگوهاي ارتباطي خانواده با سرسختي و خودكارآمدي تحصيلي نوجوانان

هدف اصلی این پژوهش بررسی ارتباط الگوهای ارتباطی خانواده با خودكارآمدی و سرسختی نوجوانان بود. 250 دانش آموز( 117 دختر و133 پسر) از مدارس راهنمایی شهر شیراز با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و در پژوهش شركت كردند. شركت كنندگانپژوهش پرسشنامه الگوهای ارتباطی خانواده(ریچی و فیتزپاتریك، 1990 )، مقیاس سرسختی (كوباسا، 1979 ) و خرده مقیاس خودكارآمدی تحصیلیاز پرسشنامه راهبردهای انگیزشی برای یادگیری(پینتریچ و همكاران، 1991 ) را تكمیل كنند. پایایی و روایی ابزارها با استفاده ضریب آلفای كرونباخ و تحلیل عوامل احراز گردید.یافته های پژوهش حاكی از آن بود كه جهت گیری گفت و شنود پیش بینی كننده مثبت و معنادار سرسختی روانشناختی(نمره كل و مؤلفه های كنترل و تعهد) و خودكارآمدی تحصیلی می باشد و جهت گیری همنوایی پیش بینی كننده منفی و معنادار سرسختی روانشناختی(نمره كل و مؤلفه های كنترل و تعهد) می باشد. علاوه بر این، یافته های تحلیل واریانس یك طرفه، تحلیل واریانس چند متغیره و آزمونهای تعقیبی حاكی از آن بود كه خانواده های كثرت گرا در مقایسه با خانواده های توافق كننده، حفظ كننده و بی قید فرزندان سرسخت تری پرورش می دهند، با این حال تفاوت خانواده ها بر حسب خودكارآمدی فرزندانشان معنادار نبود