از خود رهايي، بنياد معرفتي حكيم نزاري قهستاني

حكیم نزاري قهستانی از شاعران شیرین زبان و نادره گفتار ادب پارسی است. دیوان اشعارش، فرهنگ نامه اي از دین، حكمت، عرفان و آمیخت هاي از فرهنگ عمیق ایران، یونان، هند و شریعت مقدس محمدي (ص) است. شعر حكیم، ابزاري براي انعكاس درد هاي مردم زحمت كش و ستم دیده بوده است. در این میان، غزل نزاري روایت عالم مستی و بی خودي و خروج از عالم تن و عروج به سدره المنتهی است. در اندیشه حكیم، دل مظهر تجلّی انوار حق، منبع معرفت و گوهر انسانیت است كه در سایه تهذیب آن از كدورات و مشغله هاي نفسانی و برخاستن حجاب خودبینی، عارف قادر می شود به معرفت و مشاهد هي حق نایل آید. عرفان به عنوان یك مكتب تربیتی و روحانی، تمام هدفش این است كه انسان حقیقت خود را بشناسد و كشف كند. نگارندهی بنیادي ترین عنصر عرفانی كه به تعالی و كمال ،« از خود رهایی » مقاله پیش رو كوشیده است به تحلیل مفهوم انسانی می انجامد، در غزل شیواي حكیم نزاري بپردازد و روزنه اي هر چند خرد به دنیاي اندیشه صافی او بزند.