بررسي اثر پارامترهاي مختلف بر رفتار ديوارهاي ديافراگمي طره اي با استفاده از روش هاي تعادل حدي و المان محدود

تحلیل تعادل حدی علیرغم كاربرد وسیع در ژئوتكنیك و به خصوص تحلیل سازه های نگهبان، دارای فرضیات ساده كننده زیادی بوده كه در پاره ای از موارد صحت نتایج این روش را با تردید رو برو می سازد. دراین مقاله تاثیر پارامترهای مقاومت برشی خاك ( چسبندگی و زاویه اصطكاك داخلی) و عمق حفاری دیوارهای دیافراگمی طره ای ( بدون مهار) بر نتایج حاصل از تحلیل های تعادل حدی و المان محدود، با یكدیگر مقایسه گردیده است نتایج نشان میدهد كه روش تعادل حدی نسبت به تغییر پارامترهای مقاومت برشی حساس تر می باشد. همچنین با افزایش عمق حفاری، لنگرهای خمشی ماكزیمم وارد بر دیوار در هر دو روش افزایش می یابد اما تاثیر تغییرات عمق حفاری بر مقدار لنگرهای خمشی به دست آمده از روش تعادل حدی بیشتر است