بررسي عوامل تأثير گذار بر عملكرد روش شيار زني دركنترل جدا شدگي ورق FRP از سطح بتن

آماده نبودن سطح بتن جهت اتصال مناسب بین سطح بتن و ورق كامپوزیتی FRP از جمله دلایل مهم جداشدگی ورقه های مذكور از سطح بتن می باشد و این مسئله منجر به شكست زودرس و غیراقتصادی عضو سازه ای می گردد، لذا امروزه قبل از اتصال كامپوزیت FRP به سطح بتن جهت تقویت آن، مراحل آماده سازی سطحی انجام می شود با این وجود، آماده سازی سطحی بتن هم دارای مشكلاتی اعم از هزینه ی عملیات، آلودگی زیست محیطی و ... می باشد در همین راستا از مدتی قبل با تحقیقاتی كه در دانشگاه صنعتی اصفهان آغاز شد روش شیار زنی به عنوان جایگزینی مناسب برای آماده سازی سطحی معرفی گردید. در این مقاله قصد داریم به بررسی میزان تاثیر پارامتر عمق و عرض شیار برعملكرد روش جدید شیارزنی در كنترل جداشدگی ورق FRP بپردازیم. نمونه های موجود در آزمایشگاه حدود 30 نمونه از نوع منشوری با ابعاد 100×100×500 میلیمتر به صورت غیرمسلح می باشند در ابتدا برروی سطح تمامی نمونه های مورد نظر 2 شیار ب طول، عرض و عمق مشخص ایجاد شده و سپس داخل شیارها به طور كامل توسط اپوكسی مناسب پرگردید. تمامی نمونه ها با ورقه های CFRP مسلح گردیده و تحت آزمایش خمش 4 نقطه ای قرار گرفتند نتایج این تحقیق نشان داد كه تاثیر افزایش عرض شیارها بیش از افزایش عمق می باشد و همچنین می توان با انتخاب عمق و عرض شیار معین، از جداشدگی سطحی ورق به طور كامال جلوگیری كرده و یا آن را تا حد زیادی به تعویق انداخت.