جستاري در مقوله عشق از ديدگاه ابن سينا و سهروردي

انسان یگانه موجودي است كه می تواند باكمك نیروي عشق خود را به بی نهایت پیوند بزند. او موجودي عاشق پیشه است و قلبش بسان بتكده اي است كه انواع معشوق ها و صنم ها در آن صف كشیده اند. آن كیفیت ویژه ي روانی كه از مختصات روحی انسان است و یكی از شگفت انگیزترین حالات روانی بشر است، پدیده ي عشق تعبیر می شود، چرا كه عشق و محبت همانند اكسیر واقعی قدرت « كیمیا » یا « اكسیر » است كه از آن به دگرگونی و انقلاب دارد و می تواند مس وجود انسان را تبدیل به طلا كند. نیرویی كه می تواند همه ي قواي درونی و بیرونی انسان را در برابر خود تسلیم و همه ي غرایز را مهار كند، اگر از خطر سقوط در پرتگاه عشقهاي مبتذل و زودگذر، نجات یابد و به سمت و سوي عشق الهی و ربّانی و دست كم عشق به اولیاي الهی، سوق یابد، بدون شك، بهترین طریق و سریع ترین راه تهذیب نفس و تزكیه ي روح آدمی خواهد بود. این پژوهش در پی آن است كه ضمن معرفی مقوله ي عشق از دیدگاه دو فیلسوف و حكیم بزرگ جهان اسلام به بعضی از تفاوتهاي موجود بین آن دو در این « جناب شیخ الرئیس ابن سینا و شیخ شهاب الدین سهروردي » زمینه بپردازد.