نماز و همسان هاي آن در قرآن ( )و جايگاه آن در متون صوفيانه و عارفانه )

نماز، امانت عشق الهی است كه سالكان را به سوی رستگاری و عرفان رهنمونمیسازد. یك برنامهی كامل جسمی و روحی برای تعالی انسانی است كه میخواهد به خویشتن حقیقی خویش دستیابد. در نماز عاشقانه، نمازگزار از یكسو ریشه در خاك دارد و از سوی دیگر سر بر آسمان عشق میساید. در این پژوهش ابتدا ریشه و معنای واژهی نماز را بررسیكرده و سپس نماز را از دید متون صوفیانه و عارفانه به چالش می كشیم. در ضمن، نماز عاشقانه را در ادبیات فارسی مورد بحث قرار داده و در پایان، نماز و جایگاه آن را در قرآن كریم ارزیابی میكنیم. با رجوع به آیات شریفهی قرآن، برخی از همسانهای نماز عبارت است از: رفتار، زندگی، مرگ، اجابت امر خدا، مشورت، نیكی، صدقه، وفای به عهد، امر به معروف و نهی از منكر، صبر، زكات، و انفاق.