بررسي نقش ميراث فرهنگي و جاذبههاي گردشگري در توسعه گردشگري (نمونه موردي شهرستان گيلانغرب)

مكانهاي باستانی و تاریخی به عنوان مكانهاي اجتماعی و فرهنگی زیستگاه جماعتی ازمردم در سدههاي گذشته بوده است كه داراي هویت تاریخی، جغرافیایی و فرهنگی مخصوص بخود میباشد. كشور ما ایران، علیرغم قرار گرفتن در زمره كشورهایی كه از لحاظ وجود آثار باستانی و جاذبههاي طبیعی و فرهنگی، ظرفیتهاي گردشگري و همچنین وجود صنایع دستی به واسطه پیشینه تمدنی و باستانی، بسیار غنی بوده اما در جذب گردشگر با موانع و دشواريهاي بسیار مواجه است. و با برخورداري از تاریخ و تمدنی كهن و غنی، چندان نتوانسته در امر گردشگري میراث موفق عمل كند. درهمین راستا مقاله حاضر بحث، نقش میراث فرهنگی و جاذبههاي گردشگري در توسعه گردشگري با تأكید بر جاذبههاي گردشگري و میراث در شهرستان گیلانغرب را هدف خود قرار داده است. این مقاله به لحاظ روش توصیفی- اكتشافی است و از روشهاي اسنادي - كتابخانهاي و اینترنتی به منظور جمعآوري اطلاعات تحقیق استفاده گردیده است. نتیجه حاكی از آن است كه تبلیغات نامناسب، ناشناخته بودن آثار و جاذبهها و عدم محافظت از سایتهاي تاریخی از دلایل عدم توسعه گردشگري در شهرستان گیلانغرب است.