بررسي نظريه ابطال گرايي در فلسفه علم

قرن بیستم جولانگاه گفتمان هاي عمده اي چون پوزیتیویسم یا اثبات گرایی ، ابطال گرایی كارل پوپر ، ساختار گرایی توماس كوهن ، و هرمنوتیك در حوزه فلسفه علم است . كارل پوپر كه در نقد فلسفی خود از دیدگاه پوزیتیویستی استفاده می كرد، به این نتیجه رسید كه مذاكرات در مورد یك فرضیه، گزاره یا نظریه قابل مشاهده ، فقط اگر ابطال پذیر باشد قبول است. بنابراین فرضیه اي ابطال پذیر خواهد بود كه یك گزاره ي مشاهدتی یا مجموعه اي از گزاره هاي مشاهدتی منطقا ناسازگار با آن امكان وجود داشته باشد ، بدین معنا كه اگر صدق گزاره ها اثبات شد فرضیه را ابطال كند. این مقاله تحلیلی دارد بر نظریه ابطال گرایی بر اساس نظریات كارل پوپر و همچنین نقد و بررسی این نظریه و در نتیجه اینكه این مكتب هم مانند بقیه مكاتب فلسفه علم، مورد قبول حتی غرب هم واقع نشد و قطعا ما ناگزیر به تولید نظریه فلسفه علم بر اساس مبانی غنی فلسفه اسلامی خواهیم بود.