بررسي ادله قبول و رد قاعده "ملازمه حكم عقل و حكم شرع "

وقتی عقل عملی خودش حاكم است نه آنكه حاكی از حكم حاكم دیگري باشد، گاهی عقل نظري به دنبال آن می آید و حكم به ملازمه میان حكم عقل عملی و حكم شارع می كند و این در خصوص مساله حسن و قبح عقلی است، یعنی اموري كه همه عقلا از آن جهت كه عاقل اند در آن اتفاق نظر دارند و در این هنگام شخص قطع به حكم شارع می یابد. حق این است كه چنین ملازمه اي وجود دارد، زیرا وقتی عقل بر اساس مصالح و مفاسدي حسن و قبح عملی را درك كرد، این درك و حكم عقل یك درك عمومی عقلا است و طبیعتا شارع كه رئیس عقلا است موافق آنهاست و درست مطابق همان حكم خواهد كرد. در اینصورت امر شارع ارشادي است، چون قبل از امر شارع حكم عقل وجود داشته است.