بررسيِ طرز و شيوه سفرنامه نويسيِ نزاري قُهستاني و ناصرخسروبر اساسِ مثنوهاي سفرنامه و دستور نامه و سفرنامه ناصرخسرو

سفرنامه نویسی را باید از گونه هاي ادبی دانست كه آمیخته اي از تاریخ، جغرافیا، جامعه شناسی و ادبیات را با بهره بردن از توان و استیلاي نگارنده بر دانش ادبی، بینش جامعه شناختی و هوش و درك موقعیت شناسانه، در قالب یك اثر واحد و منسجم ارائه می دهد. حضور و تأثیر سفرنامه هاي منظوم و منثور همپایه با دیگر انواع ادبی است و جایگاه قابل ملاحظه اي دارد. از بین سفرنامه هاي منظوم، تحفه العراقینِ خاقانی و سفرنامه ي نزاريِ قُهستانی و از بین سفرنامه هاي منثور، سفرنامه ي ناصر خسرو و سفرنامه ي ابن بطوطه از بیشترین توجه و التفات برخوردار بوده اند كه به هر كدام در جاي خود پرداخته شده است. در این مقاله پس از ارائه ي تعریف جامعی از سفرنامه نویسی با مراجعه به متنِ دستورنامه و سفرنامه ي منظوم نزاريِ قُهستانی و نیز سفرنامه ي منثورِ ناصر خسروِ قبادیانی كه هر دو در دوره هاي زمانی مختلفی می زیسته اند، به طرز و شیوه اي كه این دو شاعر، فارغ از شغل دیوانی و فضاي اعتقادي اسماعیلی اشان كه در نگارش برگزیده اند، خواهیم پرداخت. روش پژوهش ب هصورت اسنادي است كه در آن از امكانات كتابخانه اي هم بهره برده م یشود.