جستاري در دوسالانه هاي نقاشي برگزار شده در ايران

هنر، زبان گویایی است كه راز و رمز پنهان ذهن هنرمند را بازگو می كند و پرده از دیدگاه و نحوه ي نگرش هنرمند- در رابطه هستی- برمی كشد. نمایشگاه هاي نقاشی بهترین وسیله ارتباطی، و نمایشگاه هاي ادواري مناسبترین معیار و محك براي درك چند و چون آثار هنر نقاشی است. موزه ي هنرهاي معاصر و سپس انجمن هنرهاي تجسمی، با درك چنین ضرورتی، اقدام به برگزاري نمایشگاه هاي دوسالانه اي از آثار هنرمندان نقاشی نموده اند. در این مقاله سعی شده با ارائه آماري و بررسی اجمالی به دوسالانه هاي برگزار شده در داخل كشور(با تأكید بیشتر به دوره ي بعد از انقلاب)تا زمان حال پرداخته شود. آن چه از برآیند تحقیق حاصل می شود این است كه با همهي ضرورت انجام این دوسالانه ها، ضعف هایی از جمله: عدم برنامه ریزي منسجم، نداشتن پیوستگی در دوره هاي برگزار شده، نگاه مقطعی به موضوع و اینكه در اكثر این دوسالانه ها به بخش پژوهشی مسأله یا اصلا توجه نشده و یا بسیار جزئی بوده است.