هويت و توسعه پايدار

در تعاریف مطرح شده برای طراحی پایدار گاهی بیشتر بر ایده پایداری محیطی در ارتباط با معماری تاكید می شود . مثلا در تعریف زیر چنین امده است : ساختمان پایدار ساختمانی است كه كمترین تاثیرات ناسازگار بر محیط طبیعی را در طول عمر ساختمان و استقرار منطقه ای و جهانی دارد. اما نیابد نادیده گرفت كه معماری به عنوان یك پدیده كه زاده تفكر انسانی است، برای آسایش و آرامش انسان به وجود می آید به نحوه نگرش و بنیان فكری او وایسته است . اگر با دیدی منصفانه به این موضوع نگاه كنیم در می یابیم كه هدف از آفرینش معماری نه تنها پاسخ گویی به نیاز های مادی و فیزیكی نیست و هدفی بس بالاتر كه آن برقراری ارتباط با عمیق ترین احساسات و عواطف انسانی است بر آن مرتبت می باشد. می توان این گونه عنوان داشت و بوجود آمدن آثار متعاقب تاثیر گذار بوده یا اینكه این محصولات بوجود آمده بر اساس شرایط اقلیمی و محیطی عامل گردیده است برای متاثر بودن شخصیت افراد و جوامع استفاده كننده از این آثار ؟ ولی آنچه قطع به یقین به دست می آید همم عرض و مكمل بودن این دو عامل با یكدیگر است. به بیان دیگر ساخت و هویت در یك فرایند رفت و برگشتی تاثیرات متقابل بر یكدیگر داشته اند كه موجب شكل گیری معماری و شهر سازی بعنوان بخشی از هویت جوامع بوده است.