نقش سيد ابن طاووس درگسترش وتعميق ادبيات دعايي تشيع

بررسی اوضاع سیاسی، مذهبی و فرهنگی جهان اسلام در سده هفتم، نشان میدهد این دوران آبستن حوادث و رویدادهایی بود كه سرنوشت اسلام را رقم میزد. اهم این رویدادها حملات مغول به سرزمین های اسلامی و سقوط خلافت عباسیان است. از شاخصههای مهم این دوران بحران های شدید فكری، فرهنگی و اخلاقی است. یكی از شخصیت های برجسته و تاثیر گذار شیعه دراین قرن، سید رضی الدین علی ابن موسی بنجعفربن طاووس است كه اقدامات موثری در تكوین عقاید تشیع و تعالی آن در این برهه بحرانی داشت. این عالم شیعی نقش قابل توجهی را از طریق گسترش و تعمیق ادبیات و فرهنگ دعایی تشیع در دنیای تسنن آن روز ایفا كرد. این پژوهش با هدف نمایاندن تاثیرات و نقش سید ابن طاووس در گسترش ادعیه و در این راستا تعمیق فرهنگ و مبانی تشیع صورت گرفته است. روش انجام پژوهش، توصیفی تحلیلی و در حوزه بررسیهای تاریخی و كتابخانهای است كه اتكا آن برگردآوری اطلاعات از منابع اصلی و پژوهشی میباشد. نتایج حاصل از تحقیق، نشان میدهد فضای فكری حاكم بر دوره ایلخانان و تلاش در جهت بازشناسی ادعیه شیعه، از مهمترین دلایل توجه سید ابن طاووس به نگارش و تدوین ادبیات دعایی است. لذا سید با هدف گردآوری، بازشناسی، مستند سازی، سامان دهی، مكتوب سازی و نشر ادعیه توانست نقش قابل توجهی را در حوزه ادبیات دعایی شیعه ایفا نماید.