تحليل نقش معماري روستاهاي سيستان بر توسعه گردشگري روستايي

شكل كلي معماري روستايي از سنت عاميانه كه همان سنت بلاواسطه است كه در بطن فرهنگ مردمي جريان دارد و به گونه هاي معنوي و مادي و متاثر از نيازها و ارزش هاي مربوط به آنها و بالاخره به پيروي از رنج ها و شادي ها و آرامش هاي انسان شكل مي گيرد، چرا كه شناخت معماري روستايي عموما با رويكرد اقليمي و عملكردي همراه است، و سيستان يكي از همان مناطقي ست كه اقليم بسيار روي معماري روستا خصوصا مساكن آن ها تاثير گذاشته است چرا كه سيستان با توجه به موقعيت جغرافيايي جز مناطق گرم و خشك ايران محسوب ميشود و سبك معماري منطقه تاثير پذير از آب و هواي اين منطقه بوده، چرا كه اگر به معماري مناطق گردشگري سيستان توجه كنيم سبك معماري آن به صورت گنبدي بوده است و مصالح آن برگرفته از طبيعت بوده است و بيشتر از خشت و گل استفاده شده است كه اين ابتكار در خنك و يا گرم نگه داشتن خانه موثر بوده است و همچنين جهت قرار گيري خانه ها يك سبك معماري خاصي را طلب ميكرده است از جمله ي اين جاذبه ها كه معماري روستايي خاصي را نشان ميدهد شهر سوخته، دهانه ي غلامان و همچنين كوه خواجه كه نماد فرهنگ و معماري خاص سيستان را نمايان ميكرده است و اين سبك مورد توجه بسياري از معماران داخلي و خارجي بوده است، اگر چه با گذشت زمان و پيشرفت تكنولوژي اين سبك معماري به دست فراموشي سپرده شده است ولي در بعضي از اين مناطق مي توان اين سبك را مشاهده كرد. اين پژوهش از نو توصيفي – تحليلي است و از روش كتابخانه اي و اسنادي استفاده شده است، كه هدف از اين پژوهش اين است كه تاثير معماري روستايي را بر توسعه گردشگري سيستان مورد توجه قرار داده و همچنين نوع معماري سيستان را با توجه به نوع آب و هوا و موقعت جغرافيايي مورد بررسي قرار داده ام، و در آخر پيشنهاداتي در زمينه ي معماري روستايي و حفظ هويت فرهنگي و معماري روستايي بيان شده است.