پايدارسازي نظام بهره برداري زراعي، راهبرد توسعه پايدار كشاورزي

نظامهاي بهرهبرداري از اركان اساسي توليد در كشاورزي و بيانگر نوع و شكل رابطه انسان با طبيعت نيز هستند . نظامهاي بهره برداري نوين و مناسب، محور توسعه كشاورزي و توسعه كشاورزي محور توسعه متوازن جامعه روستايي و به معني ايجاد تحول كيفي و بنيادي در ساختار كشاورزي، موكول به شناخت و نهادمندي نظامهاي بهره برداري بهينه و مناسب است. از اين رو مسائل نظام هاي بهره برداري در هر جامعه اي اساسي ترين و عمده ترين مسايل بخش كشاورزي آن جامعه را تشكيل ميدهد و حل مسايلي از قبيل خردي و پراكندگي اراضي، عدم استفاده بهينه از منابع توليد، پايين بودن عملكردها و غيره، بدون تغيير و اصلاح نظام بهره برداري عملي نيست . بنابر اين، پايداري در نظام هاي بهرهبرداري كشاورزي كه از طريق آنها بتوان ضمن احياء، گسترش و حفظ منابع با حداقل هزينه، حداكثر استفاده از منابع موجود را به عمل آورد، ضرورتي اجتناب ناپذير و حركتي پويا در جهت بازدهي مناسب در توليد محصولات كشاورزي با تأكيد بر افزايش ميزان بهرهوري در عوامل توليد و كاهش وابستگي غذايي كشور است. بزرگ ترين و بنياديترين مانع نرم افزاري موجود بر سر راه نيل به اهداف استرتژيك و دستيابي به توسعهاي پايدار، مانع ساختاري مربوط به نظام كشاورزي است كه مسأله نظام بهره برداري كانون و هسته مركزي آن را تشكيل مي دهد. در اين راستا تبيين پايداري نظامهاي بهره برداري زراعي، موضوع اصلي اين مقاله است كه به صورت كتابخانه اي و با توجه به تجارب نگارنده تدوين گرديده است.