نقش مديريت دانش و مديريت استراتژيك دانش در سازمان ها

اصول مدیریت دانش حاكی از آن است كه مدیریت دانش، خود به خود در سازمان ها پا نمی گیرد و زمینه و مهارتی خاصی را می طلبد. بعضی از سازمان ها ممكن است وظیفه اجرای مدیریت دانش را به بخشی از مدیران و یا كاركنان خود تفویض كنند. تجارب نشان داده است كه تنها سازمان هایی موفق بوده اند كه سطوح مختلف سازمانی خود را در این امر درگیر كرده اند ( ابطحی و صلواتی ، 37:1385). هدف از این مقاله ارائه دركی بهتر از مفاهیم و تعاریف اصلی در حوزه مدیریت دانش و بررسی فاكتورهای مهم برای پیاده سازی موفق نظام مدیریت دانش در یك سازمان است. مدیریت دانش را می توان فلسفه ای شامل مجموعه ای از اصول، فرایندها، ساختارهای سازمانی و فناوری های به كار گرفته شده كه افراد را به منظور تسهیم و به كارگیری دانششان به منظور دستیابی به اهدافشان یاری می رساند دانست. با كویتز مدیریت دانش را چنین تعریف می كند : «فرایندی كه از آن طریق سازمان به ایجاد سرمایه حاصل از فكر و اندیشه اعضا و دارایی مبتنی بر دانش می پردازد. » (عدلی، 1387، ص 39 ). مدیریت دانش اشتهار خود را از طریق به كارگیری دانش به منظور ایجاد هماهنگی در انجام تغییرات پویا در سازمان و رشد و توسعه نظام هایی برای تسریع انطباق پذیری سیستم با تغییرات محیط پیرامون كسب كرده است. ابتدائی ترین تعریف برای مدیریت دانش عبارت است از : یافتن راهی جهت خلق، شناسایی، شكار و توزیع دانش سازمانی به افراد نیازمند آن.( افزاره، 26:1388).