بررسي تطبيقي كانون هاي توسعه عشايري مطالعه موردي : كانون هاي توسعه شيبلو و درگيابند

اسكان برنامه ریزی شده عشایر پس از انقلاب اسلامی ، با تصویب برنامه پنج ساله دوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی كشور آغاز شد. بر اساس برنامه مذكور مقرر شد، در طول برنامه ۲۰ هزار خانوار از عشایر كوچنده اسكان داده شوند . برای این منظور مطالعات گسترده ای به صورت ملی و استانی انجام شد . یكی از روشهای اسكان عشایر، اسكان برنامه ریزی شده در كانون های توسعه هدایتی أسست . كانون توسعه شیبلو در شهرستان ماكو آذ ربایجان غربی و كانون توسعه در گیابند در شهرستان ایرانشهر استان سیستان و بلوچستان، از جمله این كانونها هستند كه مطالعات آنها در برنامه دوم انجام و عملیات اجرایی آنها آغاز گردید . در این مقاله سعی شده، به منظور بررسی و مقایسه شرایط محیطی، انسانی، اقتصادی و مدیریتی، و نقش آنها در اجرای طرحها، این دو كانون به صورت تطبیقی با یكدیگر مقایسه شوند . با توجه به بررسیهای نگارنده، با این روش تا كنون مطالعه ای در خصوص كانون های توسعه عشایری انجام نشده است . برای انجام این كار علاوه بر بررسی اسناد و مدارك (مطالعات بالیه و سایر مطالعات مربوطه ) ضمن بازدید و مشاهده مستقیم در چند مرحله، همچنین مصاحبه با عشایر و مسئولان مربوطه، اطلاعات لازم اخذ و نسبت به تجزیه و تحلیل آنها اقدام گردید و درنهایت نتایج جالب توجهی به دست آمد . از جمله این موارد می توان به این موضوع اشاره كرد كه میزان مشاركت مردم، توجه به اشتغال و روشهای آموزش و ترویج می تواند تا حدودی محدودیتهای مكانی را جبران نماید . ضمن اینكه توجه دقیق به شرایط محیطی و بهره برداری صحیح از آنها، در پیشرفت طرحها نقش قابل توجهی دارد.