بررسي هرمنوتيك ادبيات سياسي در انديشه فرخي يزدي

هنرمند با ظرافت می بیند و توانمندانه صحنه پردازی می كند، آنچه را كه دیگران ، از دید و بیان آن عاجزند. در این مسیر، مطالبات مخاطب و فضای تاریخی ، دو مولفه ی بسیار تاثیرگذار، در آفرینش یك اثر هنری بشمار می آیند. همان مقوله هایی كه برای ارزیابی یك ژانر هنری، در بحث هرمنوتیك، واكاوی آن ها، از ارزش اساسی برخوردار است. بعد از عامیانه شدن هنر در دوره ی قاجار بستر ادبیات زایشی نوی را، با نام مشروطیت، شاهد شد. معماری ذاتی مشروطیت، ادبیات را بسوی متعهدانه بودن رنگ بست، و آغازینه های ادبیات سیاسی، ملی در آن روزگار به صدا در آمد. جبهه های مختلف فكری در گسترش این مهم نقش داشتند، و فرخی پڑدی هر چند با هندسه سوسیالیستی، برای رنگ و رونق این هسته ی فكری، در صفحه تاریخ ، جانسپاری نمود. این نوشته، ادبیات سیاسی را در ذهن فرخی یزدی، با مبانی هرمنوتیك به بررسی می نشیند. با این چارچوب ، پژوهشی ہر ادبیات فارسی حداقل توسط نگارنده ، ملاحظه نگردید . امید است این قلم فرسایی برای ارباب تحقیق و پژوهش مفید فایده قرار گیرد.