مرتعداري پايدار در كوهستان زاگرس مركزي

از بین رفتن تدریجی گونه های گیاهی و جانوری محصول بهره برداری ناپایدار از منابع طبیعی در كوهستان زاگرس مركزی است. عدم تعادل جمعیت انسانی وابسته به مرتع با توان و ظرفیت مراتع یكی ازمهمترین چالش های پیش روی مرتعداری است. شرط اساسی جهت امكان اعمال هرگونه برنامه های مدیریتی و اجرایی موفق در مرتع منوط به ایجاد رابطه منطقی بین توان و ظرفیت مراتع با جمعیت انسانی و دامی متكی به آن می باشد كه تنها در صورت فراهم شدن آن می توان اصول و مبانی مدیریت اكولوژی را برای مرتع تعریف و اجرا نمود و شاهد بهبود شاخص های اساسی مدیریت پایدار مراتع و تنوع زیستی بود. مهمترین اهداف برای دستیابی به مرتعداری پایدار، به نحوی كه ارزش های تنوع زیستی تامین شود، تدوین برنامه ی ساماندهی جمعیت بهره بردار وابسته به مرتع و كاهش جمعیت دامی مازاد به مراتع تا رسیدن به نقطه تعادل و ایجاد واحدهای مطلوب بهره برداری در مراتع با استفاده از تمامی كاركردهای و پتانسیل ها خواهد بود. اجرای موفق این برنامه ها در گرو ایجاد شرایط مناسب از طریق كنترل و كاهش عوامل تهدید در مراتع با حضور مستقیم بهره برداران، ذینفعان و ذیربطان عرصه های طبیعی با هدف توانمندسازی جوامع محلی برای مدیریت یكپارچه حفاظتی با تضمین برخورد با تهدیدات زیست محیطی و رعایت منافع اجتماعی است.