بررسي تطبيقي لحظه هاي تعالي در شعر يدالله بهزاد كرمانشاهي و اشعار شعراي ويگي انگلستان

دورانی كه بهزاد، بالندگی خود را در آن شروع كرد(نیمه ی اول دهه سی)، دورانی بود كه علاوه بر معضلات سیاسی و اجتماعی گوناگون، مباحث افول دهنده ای چون شعارآلودگی، محافظه كاری، تلخ كامی، مسائل ابتذال آور و جز آن ادبیات را فراگرفته بود. شعرا، نویسندگان، روشنفكران و بسیاری از سیاسیون در پی سر خوردگی های به وجود آمده، به خوش باشی های انتحارآمیز و به سكس و برهنگی آغشته شدند. در نتیجه نوعی بی اعتمادی گسترش یابنده و عمیق نسبت به هرگونه آرمان خواهی و آرمان گرایی به وجود آمده بود. اما عدهای اندكی از شعرا و از جمله یدالله بهزاد كه متأسفانه تقریباً هیچ نامی از ایشان در كتب تحلیلی ادبی از ایشان نیست، سعی میكردند با بازگشت به سنن برجسته ی متعالی دوران قبلی، به اهداف متعالی خویش در زمینه های مختلف پرداخته، هم جامعه و هم شعر را از این بحران خارج نمایند. وضعیت این دوران كه به گفته ی بسیاری از منتقدان ایرانی و انگلیسی، شبیه آنچه بود كه در همین زمان در انگلیس می گذشت باعث گردید تا به بررسی تطبیقی ما بین لحظه های تعالی در شعر بهزاد و شعر شعرای وابسته به حزب ویگ در این مقاله بپردازیم.