نقش بينش و بصيرت در مديريت از منظر امام علي(ع)

بصیرت در حقیقت، حاصل بررسی موشكافانه همه ابعاد دور و نزدیك یك مسئله و فراهم آوردن یك معرفت ویژه نسبت به آن به منظور ارزیابی واقعی و ژرف آن مسئله است، به طوري كه از واژه هاي پرمحتوا و با اعتبار و ارزش دینی و « بصیرت » . هیچ گونه تردید و تزلزل در آن راه نیابد داراي احترام و قداست در فرهنگ اسلامی و علوي است. پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) همواره انسان ها را به بینش و بصیرت دعوت كرده اند. امام علی(ع) مصداق كامل بصیرت بوده و پیروان خویش را به بصیرت طلبی و بصیرت افزایی فراخوانده اند. از نظر حضرت، ارزش انسان، وابسته به معرفت و بصیرت او است و ایمان آنگاه براي مومن سودمند است كه همراه نور بصیرت باشد. علی(ع) در نهج البلاغه انسان ها را به دو دسته نجات یافته و گمراه تقسیم كرده و بیان می دارند كه تنها انسان هاي با بصیرت نجات می یابند.(نهج البلاغه ، خ 153 ) نظر به همین اهمیت، نگارنده بر آن است تا در این مقاله تبیین نسبتاً جامعی از عوامل و منابع بصیرت از منظر علی(ع) ارائه دهد. البته قبل از ورود به مباحث اصلی ابتدا به تعریف مختصري از مدیریت اشاره می شود سپس به تعریف بصیرت و عوامل ایجاد آن و پیامدهاي بصیرت و در نهایت نتیجه گیري پرداخته می شود