روش هاى تربيتي از منظر نهج البلاغه

از تأمل در اهتمام دین اسلام به همه ابعاد وجودي انسان از جمله روح و جسم، فطرت و عقل، توجه ویژه آن به بلوغ فكري و رشد انسان و تربیت و تزكیه او، و ارائه برنامه اي فراگیرتر از مكاتب بشري، به غناي واقعی آن می توان پی برد. كار عمده تربیت اسلامی این است كه آدمی را به ماهیت وجودي و هدف خلقت خود آگاه سازد تا با تكیه بر عقل و مقتضاي فطرتش بر اساس راه و روشی حركت كند كه براي او تبیین شده است. این مقاله به بیان روش ها و راهكارهاي علمی و عملی تربیت بر اساس دیدگاه هاي امام علی (ع) در نهج البلاغه پرداخته و در ارائه راهكارها و شیوه ها به ابعاد عاطفی و درونی انسان ها توجه بسیاري شده است. پرداختن به این نوع نگرش ها در تمام شیوه ها از جمله الگوبرداري و پیشگیري، تذكر و یادآوري، محبت و مدارا، عبرت آموزي و بالأخره عفو، تغافل و تشویق و تنبیه به منظور تربیت انسان، نیاز عاطفی و مقتضاي فطرت انسان ها است، كه از دیدگاه هاي گوناگون قابل بحث است.