گفت و شنود بعنوان روش پژوهش

آثار و نوشته های افرادی چون افلاطون، سقراط و بوبر حاكی از آن است كه گفت و شنود می تواند به عنوان یك روش پژوهش به ویژه برای كنكاش و جستجوی باورها و عقاید افراد در مورد مسائل مختلف مورد استفاده قرار گیرد. از طریق گفت و شنود ما پیچیدگی افكار و زبان را جستجو می كنیم، چگونگی قراردادی بودن افكار و ادراكات خودمان، و همچنین به سوگیری های موجود در تفكراتمان آگاه خواهیم شد. پژوهش مبتنی بر گفت و شنود به پژوهشگر كمك می كند تا ایده های مختلف را از طریق تجارب مشترك ملاحظه كند. بر این اساس گفت و شنود بعنوان الگوی روش پژوهش معرفی می شود. گفت و شنود بعنوان زیر مجموعه مطالعات موردی هنجاری در پی دستیابی به عینیت بخشیدن و باورها و عقاید افراد با استفاده از استانداردهای چون هماهنگی، معقول بودن و سادگی است. مرور متون و نوشته های حوزه پژوهش بیان كننده این نكته است كه گفت و شنود سقراطی یكی از مطالعات موردی هنجاری است كه در افراد با شركت در گفت و شنود در مورد عقاید و باورهای خودشان با همدیگر گفتگو می كنند و سپس به تحلیل و نتیجه گیری آن می پردازند.