بررسي صفات در جايگاه توصيف گر گزاره اي

در زبان فارسی صفات افزون بر آن كه به عنوان وابسته پسین، هسته اسمی را توصیف می كنند، می توانند به عنوان توصیف گر گزاره ای نیز به كار می| روند. به نظر می رسد آن دسته از صفاتی كه به توصیف گزاره می پردازد، طبقات متمایزی را تشكیل می دهند از این رو، فرض می شود كه این دسته از صفات به گروه های قابل تقسیم بندی است، به گونه ای كه هریك توزیع نحوی متفاوت و ویژگی معنایی متمایزی دارد. براساس تفاوت های نحوی - معنایی این دسته از صفات نشان داده خواهد شد كه در جایگاه توصیف گر گزاره ای در زبان فارسی صفات ارتقایی، صفات كلامی و صفات نگرشی قابل تبیین هستند.