بررسي پارامترهاي موثر بر نيروي محوري وارد بر ابزار در فرآيند سوراخكاري اصطكاكي

چكیده فرآیند سوراخكاري اصطكاكی یكی از فرآیندهاي ماشینكاري غیر سنتی است كه در آن از حرارت ایجاد شده در اثر اصطكاك بین ابزار مخروطی دوار و قطعه كار ساكن جهت ایجاد حرارت، نرم كردن قطعه كار و ایجاد بوش در قطعه كار استفاده میگردد. براي اینكه بتوان نیروي محوري وارد بر ابزار را در حین انجام فرآیند كاهش داد، باید پارامترهاي تاثیر گذار بر نیروي محوري وارد بر ابزار را تعیین و مقادیر مناسب هركدام را شناسایی كرد. در این مقاله، روند تغییر نیروي محوري وارد بر ابزار در حین اجراي فرآیند مورد بررسی قرار میگیرد. علاوه بر این، روند تاثیر پارامترهاي ورودي مورد مطالعه قرار گرفته و ترتیب اثربخشی هركدام به روي میانگین نیروي محوري وارد ب ر ابزار مطرح می گردد . در نهایت، تركیب مناسبی از سطوح هر كدام از پارامترهاي ورودي به منظور حداقل ساختن میانگین نیروي محوري وارد بر ابزار در فرآیند سوراخكاري اصطكاكی ارائه میگردد. روند حركت منحنی نیروي محوري وارد بر ابزار در هنگام انجام فرآیند سوراخكاري اصطكاكی نشان داد كه بیشترین نیروي وارد شده به ابزار زمانی است كه ابزار حدود 2 میلی متر در قطعه كار فرو رفته است. نمودارهاي اثرات پارامترها نشان داد كه اثربخش ترین و كم اثر ترین پارامتر، زاویه اصطكاكی و زاویه مركزي میباشد. بررسی ها نشان داد كه براي حداقل ساختن میانگین نیروي محوري وارد بر ابزار باید از ابزاري با زاویه مركزي 90 درجه، زاویه اصطكاكی 30 درجه، نسبت ناحیه تماس اصطكاكی % 50 ، نرخ پیشروي 63 میلی متر بر دقیقه و سرعت اسپیندل 2000 دور بر دقیقه استفاده شود.