بررسي مؤلفه هاي معماري پايدار روستايي در ايران: مطالعه موردي روستاي كساوند استان همدان

موضوع روستا و بافت و معماری آن، همیشه یكی از محورهای بحث های مطرح برنامه ریزان بوده است. سادگی روابط افراد جامعه روستایی و تلاش آنها در عرصه تولید باعث تمایز كالبدی روستاها با شهرهاشده است، خانه های روستایی به دلیل پیوند با طبیعت مبتنی بر اصول و ارزش هایی است كه همزیستی با محیط زیست نامیده می شود. معماری روستایی و بومی دارای ارتباطی مستقیم، بلافاصله و محكم با فرهنگ توده ها و زندگی روزمره آنهاست. بر اساس شواهد و مطالعات صورت گرفته در مورد مسكن و معماری روستایی، واحدهای مسكونی روستایی ضمن برخورداری از ارزش های معماری همانند سادگی، الگوهای زیباشناختی، استفاده از مصالح و دانش بومی و غیره دارای مشكلاتی چون آسیب پذیری در برابر سوانح طبیعی و ضعف سازه ای نیز می باشند. به نظر می رسد با توجه به مسایل مدیریت توسعه روستایی در ایران و عناصر شكل دهنده آن باید نسبت به رسیدگی و توجه به این موضوع تجدید نظر اساسی صورت گیرد. در این راستا نیازمند تمركز مدیریتی پیرامون این موضوع و همچنین مطالعه ای جامع پیرامون روستاهای سازگار با محیط زیست (ECOVillageS) و بحث معماری پایدار روستایی است. محور اصلی این تحقیق جستجوی معیارهایی برای تهیه الگوی بهتر و صحیح، جهت مسكن روستای است و لذا كوشش شده است تا عوامل موثر در بهینه سازی مسكن روستایی و مؤلفه های معماری پایدار روستایی در ایران شناسایی از جهات گوناگون مورد بررسی قرار گیرد. به عنوان مطالعه موردی و با توجه به مشكلات و پتانسیل های موجود برای بررسی بیشتر مؤلفه های معماری پایدار روستای كساوند از توابع شهرستان ملایر استان همدان مورد بررسی دقیق تر قرار گرفته است.