ساختار روايي ترانه ها در سريال هاي تلويزيون ايران

ترانه ها اشعاری غنایی اند كه ریشه در سنت كهن سال فرهنگ ایرانی دارند و به علت ظرفیت تركیب پذیری با هنر موسیقی اثر زیادی بر مخاطبان می گذارند. ترانه ها در یكصد سال گذشته به علت افزایش امكان استفاده از رسانه های صوتی و تصویری فراگیر، بیشتر مورد توجه قرار گرفتند. یكی از زیرمجموعه های فعال و كاربردی ترانه سرایی، ترانه سرایی برای تیتراژ سریال های تلویزیونی ایرانی است كه در اواسط دهه ی ۶۰ رونق گرفت و در دهه ی ۷۰ با جدیت بیشتری دنبال شد. ترانه های سریال ها در تلویزیون ایران با برگزیدن ساختار روایی ویژه سعی در طرح موثرتر اندیشه ها و افكار مورد توجه خود دارند. به همین سبب می توان آن ها را بر طبق عناصری چون پیرنگ، كانون روایت، درون مایه، شخصیت پردازی، صحنه پردازی، لحن، سبك و زبان بررسی و مطالعه كرد. در این مقاله به بررسی ساختار روایی در سی ترانه ی سریال تلویزیونی ایرانی پرداخته می شود. بررسی ها نشان می دهد كه این ترانه ها با عواملی چون: حذف شرح خطی روایت، كم رنگ ساختن حضور شخصیت، شیوه ی روایتی تك گویی درونی مستقیم روشن، صحنه سازی ذهنی، سبك نمادساز و لحن آرامش بخش سعی دارند آثاری بیافرینند كه نقطه ی كانونی آن بر پردازش توسط مخاطب استوار باشد. شیوه ی روایی تلفیقی متنی _ تصویری نیز بر عناصر ساختاری ترانه ها تأثیرگذار است.