بررسي نسبت سازه با هندسه و عملكرد و تاثيرآن بر فرم معماري

تخصصی شدن عرصه های مختلف طراحی بخصوص معماری و سازه باعث جدایی آنها شده است و این جدایی مشكلاتی را در زمینه ساخت ایجاد كرده است . جستجوی راه حل برای پركردن شكاف بین معمار و مهندس سازه به منظور پیشگیری از تبعات اجرا ، احساس می شود . به منظور دستیابی به چنین راه حلی توجه به عوامل تاثیر گذار بر فرم كه سازه را نیز در بر می گیرند لازم است . عملكرد و هندسه دو عامل تاثیر گذار بر فرم هستند . نحوه تاثیر عملكرد بر فرم در نظر معماران مورد اختلاف است و هندسه نیز شرایطی تقریبا مشابه عملكرد را دارد . در هر عمل طراحی معمار هندسه ی خاصی را در نظر می گیرد و عملكردهایی را مد نظر قرار می دهد . بین عملكرد و هندسه ای كه برای فرم پیش بینی می شود نیز وابستگی وجود دارد و این دو مولفه سازه را هم از خود متاثر می سازند . یكی از علت های مهم جدایی بین دو عرصه سازه و معماری هم مربوط به عملكردهای نوین و هندسه ی آنها می شود و ایده ی معمار درباره این دو مقوله طرز تفكر او راجع به سازه را در پی داشته و نهایتا منجر به شكل گیری ایده فرم در ذهن معمار خواهد شد . هدف این پژوهش توجه به این موضوع است كه نحوه ی ارتباط سازه با هندسه و عملكرد در فرم های مختلف ، تفاوت دارد بنابراین با توجه به هندسه ، مقیاس و عملكرد و نسبتشان با سازه به تاثیرشان بر فرم معماری پرداخته شده است تا به این ترتیب راهكاری برای پیشگیری از مشكلات اجرایی احتمالی ارائه شود .