تبيين رموز نهفته در نگاره ي مرد سوار بر حيوان پيكره در پيكره با بهره گيري از حديقه الحقيقه سنايي

نگارنده در نوشتار حاض برآن است تا با بهره گیری از ابیاتی از حدیقه الحقیقه و شریعه الطریقه سنایی به تبیین و بازنمایی برخی رموز نهفته در نگاره ی مرد سوار بر حیوان پیكره در پیكره می پردازد. در نگاره های پیكره در پیكره نمونه ای از آثار هنر اسلامی و عمدتاً نیز مربوط به دوره ی صفوی می باشند كه در آن ها پیكره ای بزرگ تر با پیكره هایی كوچك تر كاملاً پر شده و تا به امروز نیز دلایل این گونه تصویرگری نگارگر صفوی مبهم رها گردیده است. زبان هنر اسلامی و از آن جمله نقاشی ایرانی زبانی است رمزی كه پیوندی دیرینه و جدانشدنی با ادبیات پارسی و عرفان اسلامی دارد. در موارد بسیاری نگارگر ایرانی به تصویرگری رموزی از ادبیات و یا عرفان پرداخته و بارها نیز ابیاتی از ابیات عرفانی بر كتیبه های نگاره های ایرانی نقش بسته است نگاره ی مرد سوار بر حیوان پیكره در پیكره ی مورد بررسی در این نوشتار نیز حاوی دو بیت از تمثیلی با عنوان التمثیل فی معنی اولئك كالانعام بل هم اضل از حدیقه الحقیقه ی سنایی می باشد حدیقه الحقیقه ای كه در آن عرفان و قرآن با هم عجین گشته و در این میان نیز اشاره به مبحث عرفانی ریاضت و تلمیح به آیه ی شریفه ی 179 سوره ی اعراف در تبیین برخی رموز نفهته در نگاره ی یاد شده راهگشا به نظر می رسد لذا این نوشتار به بررسی دو مورد یادشده و بازنمایی هریك در نگاره ی مرد سوار بر حیوان پیكره بر پیكره خواهد پرداخت.