معناشناسي ((بين)) در قرآن و برابر نهاده فارسي آن (با رويكرد نحوي)

ترجمه قرآن از مهمترین ضرورت ها و رسالتی بر دوش پژوهشگران زبان عربی است و باید به صورت كاملاً زبان شناختی و براساس دستاوردهای پژوهشی مبنایی در زمینه های واژگانی، صرفی و نحوی و بلاغی صورت گیرد، یكی از پژوهشگران لازم در این زمینه نیز، تلحیل ساخت های نحوی قرآن كریم براساس سیاق آیات و برابریابی آن در زبان مقصد است. پژوهش حاضر با روش توصیفی - تحلیلی از رهگذر تحلیل لغوی، نحوی، روابط همنشینی و جانشنینی در كاربرد واژه بین در قرآن در ساخت های مختلف، و دسته بندی هریك در ساخت های همسان و براساس بسامد آن، به تدوین چارچوبی روشن برای ترجمه جملات دارای قیدهای یكسان می پردازد، تا بتوان بتوان معنای بین، ذات بین، بین آیدی و....را بررسی و به طرحی نو در ترجمه علمی قرآن كریم، كه در نوع خود بسیار بدیع و كم نظیر است، دست یازید.