گل و گياه در ديوان عطار

گل و گیاه در شعر عطار نیشابوری بازتاب گسترده ای یافته و كارخانه ی خیال وی مفاهیم و مضامین ژرف و شگرف را در تن پوشی نگارینی از استعارات و تشبیهات به تصویر كشیده است . حضور رایحه ی دل انگیز گل ها و گیاهان در شعر عطار لطف و صفای خاصی ایجاد كرده به گونه ای كه نوعی لذت و بهره اثیری در شنونده بوجود می آورد. این قلم بر آن است تا تجلی گل و گیاه را در آینه ی شعر عارفانه ی شیخ نیشابور بازتابانده از این زاویه شعر عطار را مورد مداقه قرار دهد و تأثیر آن را در شعر این عارف دل سوخته كه پایه و اساس پیشه و حرفه ی وی نیز بوده بازنماید. این مقاله بر اساس دیوان عطار نیشابوری به تصحیح تقی تفضلی تهیه و تنظیم شده است.