بررسي اثر چراي دام بر شاخص هاي تنوع در مراتع كرسنك استان چهارمحال و بختياري

از آنجا كه حفاظت از اكوسیستمهای مرتعی مستلزم مدیریت بر مبنای حفظ و نگهداری تنوع گونهای موجود در آنها میباشد، این مهم جز با شناخت و اندازهگیری تنوع گونهای محقق نمیشود. بر همین اساس آگاهی از فشارهای مخرب محیطی بر اكوسیستم كه باعث تخریب زیستگاهها و بیومها و در نتیجه كاهش تنوع گونهها میگردد، ضروری است. یكی از فشارهای مخرب فیزیكی در عرصه مرتع كه باعث كاهش تنوع و از بین رفتن عناصر گیاهی حساس میگردد، چرای مفرط دام میباشد. برای مطالعهی اثر چرای دام روی تنوع، یكنواختی، غنای گونهای و تنوع بتا، منطقه كرسنك شهرستان بن واقع در استان چهارمحال و بختیاری انتخاب شد. به این منظور پوشش گیاهی منطقهی مرجع )قرق(، كلید )چرای متوسط( و بحرانی)چرای شدید( مورد مقایسه و ارزیابی قرار گرفت. ابتدا در هر منطقه، اقدام به استقرار 10 پلات 4 متر مربعی در راستای ترانسكت شد. روش نمونه برداری تصادفی سیستماتیك - بود. در هر یك از پلاتها درصد پوشش و تراكم گونههای مختلف اندازهگیری گردید. تنوع با استفاده از شاخصهای شانون- وینر، سیمپسون و یكنواختی با استفاده از شاخص پیلو و غنای گونهای با استفاده از شاخص مارگالف و شمارش تعداد گونه و همچنین تنوع بتا با استفاده از شاخص Cody ، مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد كه چرای دام باعث كاهش غنا و تنوع بتا و افزایش یكنواختی گردید. همچنین بین مناطق مختلف مورد بررسی از نظر تنوع گونهای، تفاوت معنیداری ملاحظه نگردید.