سير تحولات مديريت روستايي در ايران؛ درسها و آموخته ها

هدف اين مقاله، كه در قالب مطالعه اسنادي و واكاوي منابع موجود تهيه شده است، غور و بررسي تحولات مديريت روستايي در ايران در يك صد سال گذشته است . نتايج اين بررسي نشان مي دهد دگرگوني هاي مديريت روستايي در ايران در دوره مورد مطالعه را م يتوان به سه دسته مهم و عمده تقسيم كرد : نخست، حركت تدريجي اداره امور روستاها به ويژه در سال هاي پس از انقلاب اسلامي از ديكتاتوري و فضاي الزام و اجبار و مشاركت حداقلي توده مردم در فرآيند تصمي مگيري و تصميم سازي به سوي جوي توآم با دموكراسي و عدالت و اعطاي آزادي و حق انتخاب به روستائيان و جلب مشاركت ايشان كه آن را مي توان از نقاط قوت دگرگوني هاي مديريت روستايي در ايران قلمداد كرد. دوم، ثابت باقي ماندن پاره اي از خصايص و مؤلفه هاي مديريت روستايي در طول دوره مورد مطالعه كه از جمله آنها مي توان به احساس و باور دولتي بودن اداره امور روستاها نزد روستائيان اشاره كرد؛ به عبارت ديگر، به نظر م يرسد كه روستائيان در طي قرون متمادي به اين باور رسيد هاند كه اين وظيفه دولت و عوامل آن است كه توليت امور روستاها را بر عهده داشته و آنها فقط بايد منتفع شوندگان از خدمات ارائه شده باشند. سوم، رشد فزآينده پديده هايي در جوامع روستايي است كه به گون هاي جدي آينده روستاها را تهديد مي كند و ريشه و يا به عبارت صحي حتر و دقيق تر كليد رفع آنها را بايد در چگونگي اداره روستاها جستجو كرد. در عداد اين دسته از مسائل نو ظهور بايد از سالمندي ساكنان روستاها و به مخاطره افتادن بسياري از سنت ها و آئين هاي روستايي نام برد.