نقش معماري و طراحي شهري بر امنيت رواني شهروندان

نوشتار حاضر با اشاره به بحران سلامت محيطي در ابعاد جسمي و رواني در فضاهاي شهري معاصر آغاز مي شود. فقدان ايمني شهروندان در مقابل عدم امنيت در فضاهاي شهري و سكونتي، انزوا، افسردگي و گسست اجتماعي در محلات شهري از بيماري هاي مزمن شهري و محيطي هستند. طراحي شهر و نواحي مسكوني زماني مي تواند زمينه ساز سلامت جسمي و رواني شهروندان باشد كه بر اساس ديدگاهي ائتلافي و كلگرا مركب از متخصصين سلامت و بهداشت محيطي از يك سو و برنامه ريزان شهري و طراحان از سوي ديگر به انجام رسد. توسعه بي رويه شهري، افزايش وسائل نقليه و زوال محيط زيست، اثرات زيانباري را بر ساختار محيطي-كالبدي شهر و در نتيجه سلامت جسمي- رواني شهروندان وارد كرده است. فضاهاي شهري حاشيه و حومه، قرباني فضاهاي شهري متن و مركزي شده كه نتيجه ي آن پايين بودن نشاط و شادابي اجتماعي و بروز نارضايتي و اغتشاش اجتماعي در اين فضاها است. بر اين اساس طراحي فضاهاي باز و سبز محلي و يا در مقياس بزرگ تر، محلات پياده مدار، محلات متراكم با كاربري هاي مختلط، دسترسي هاي فيزيكي و بصري به طبيعت، ايجاد فرصت هاي فرهنگي- اجتماعي وتفريحي در مجاورت محلات و شهرك هاي مسكوني، كاهش وابستگي زندگي شهري به اتومبيل و ترويج حمل ونقل عمومي از راهبردهاي ارتقاي سلامت عمومي از طريق نقش معماري و طراحي شهري بشمار مي آيند. در ادامه ضرورت ائتلاف متخصصان برنامه ريزي و طراحي با متخصصان سلامت عمومي براي ارائه راهبردهاي ارتقاي سلامت محيطي شهروندان بيان شده و در پايان برخي راهكارهاي ارتقاي سلامت عمومي شهروندان از طريق طراحي فضاهاي شهري و نواحي مسكوني معرفي شده است.