استفاده از الگوريتم ژنتيك در تحليل پايداري شيب با سطوح لغزش غير دايره اي

تحلیل پایداری شیروانی با روش تعادل حدی یكی از پر كاربرد طریق روش‌های تحلیل پایداری شیروانی است . تعیین سطح لغزش بحرانی به عنوان سطح لغزشی كه كمترین ضریب اطمینان در تحلیل پایداری با روش تعادل هندی را دارد یكی از مشكلات تحلیل پایداری با این روش به حساب می‌آید . خصوصاً تأمین سطح لغزش بحرانی غیر دایره‌ای به دلیل وابسته بودن به تعداد متغیرهای زیاد با روش‌های سنتی معمول به سهولت امكان پذیر نیست. تعیین سطح لغزش بحرانی غیر دایره‌ای، با روش سنتی آزمون و خطا با توجه به افزایش قابل‌توجه متغیرها نسبت به حالت دایره‌ای و در نتیجه گسترش زیاد محدوده فضای جست‌وجو، به مراتب دشوارتر از حالت دایره‌ای می‌باشد. لذا جهت حل این مسئله و دست یافتن به سطح لغزش بحرانی نیاز استفاده از روش‌های بهینه سازی می‌باشد. در این تحقیق از روش الگوریتم ژنتیكی برای بهینه یابی و یافتن محتمل ترین سطح لغزش غیر دایره‌ای شیروانی‌های یه خاكی استفاده شده است .