ارزيابي و تحليل شاخص هاي تعيين محدوده بافت هاي فرسوده شهري در ايران

شاید امروزه مهمترین مسأله ای كه در حوزه مدیریت شهری به چشم می خورد نبود تعریفی مشترك از مفهوم بافت فرسوده و تقلیل شاخص های تشخیص فرسودگی بافت به مسائل كالبدی و درنتیجه ناكارآمد بودن تعاریف موجود باشد اما آنچه درحال حاضر به عنوان تعریف مشترك و مصوب بافت فرسوده مد نظر قرار میگیرد، معیارهای سه گانه ارائه شده از سوی شورای عالی شهرسازی و معماری ایران:ریزدانگی، ناپایداری و نفوذناپذیری است نتایج این تحقیق كه بر مفروضه های پارادایم طبیعت گرایانه استوار است با دیدی تفسیری و منتقدانه با بررسی 22 نمونه از شهرهای ایران نشان می دهد این سه معیار، شاخص های مناسبی برای تشخیص بافتهای فرسوده نیستند درحالیكه همگی، معیارهای كالبدی بوده و به هیچ عنوان عناصر طبیعی و انسانی در آنها دخالت داده نشده اند در نهایت پس از اخذ نظرات 15 تن از كارشناسان و متخصصان و برگزاری چند نشست تخصصی با آنان شاخص های مشتمل بر جامعیت ابعاد اقتصادی، اجتماعی، كالبدی، زیست محیطی و حقوقی پیشنهاد گردید.