نقش مديريت ريسك در كنترل و كاهش آلودگي منابع آب

یكی از عوامل آلودگی منابع آب در كشور بروز حوادث غیرمترقبه طبیعی یا انسان ساخت می باشد . وقوع زلزله، سیل، رانش زمین و غیره از یك سو و بروز حوادث ناشی از حمل و نقل مواد خطرناك، فرسودگی تاسیسات نفتی، افزایش حجم و تنوع پساب های ورودی به تصفیه خانه های فاضلاب شهری و روستایی و غیره از سوی دیگر احتمال خطر آلودگی منابع آب را افزایش می دهد . در این میان عدم وجود سیستم مدیریت ریسك، امكان جلوگیری از بحران یا مقابله با آن را به حداقل رسانده و بعضا با وجود صرف هزینه های زیاد و بكارگیری نیروی انسانی فراوان، معضل آلودگی همچنان پا برجا خواهد بود . مدیریت ریسك بر اساس چهار محور : پیشگیری، آمادگی، مقابله با بحران و احیا و بازسازی منطقه بحران زده، نه تنها عوامل حادثه را قبل از بروز شناسایی نموده و در صدد جلوگیری از وقوع آن ها بر می آید، بلكه اقدامات مورد نیاز جهت مقابله با حوادث احتمالی آینده را نیز پیش بینی می كند . همچنین عملیات احیا و بازسازی منطقه آسیب دیده و آلوده شده را از قبل طراحی و وظایف كلیه نهادهای درگیر در برنامه های احیای منطقه بحران زده را از پیش تعیین می كند . این مقاله ضمن اشاره به یك حادثه غیر مترقبه طبیعی ( رانش زمین در حاشیه رودخانه جاجرود ) و یك حادثه غیر مترقبه انسان ساخت ( آلودگی سد وحدت سنندج در اثر سانحه تانكر حامل ) MTBE به تشریح چرخه مدیریت ریسك پرداخته و نحوه اجرای آن را در بخش منابع آب پیشنهاد می دهد . در خاتمه، برنامه ها و امكانات سازمان ملل متحد كه مرتبط با مدیریت زیست محیطی حوادث غیرمترقبه بوده و قابل استفاده در كشورهای مختلف است، معرفی می گردد