تحليل گفتمان نوسازي و واگرايي سياست هاي توسعه كشاورزي و روستايي ( تاملي بر بازساخت مفهوم روستا بودگي در فرآيند برنامه هاي توسعه در ايران )

در مدیریت حاكم بر فضای روستایی در ایران همواره تاكید بر نقش محوری كشاورزی و رشد و توسعه این بخش وجود دارد. از طرفی تلاشهای توسعه ای صورت گرفته در اغلب موارد نتیجه درخوری نداشته و تردید متولیان امر را نسبت به كمك به این بخش برانگیخته است؛ به گونهای كه سیاستهای عمومی توسعه روستایی در سالهای اخیر تغییر رویه داده و به دنبال سایر گزینه های جایگزین نظیر گردشگری میباشد. با این حال، در بررسی نیروی شكل دهی به سكونتگاههای روستایی نباید به فضای تردید همراهی/تضاد با گسترش كشاورزی در جوامع محلی اكتفا كرد، بلكه باید در سطح "گفتمان" به تجزیه و تحلیل پرداخت. تحقیق حاضر نشان میدهد كه چگونه "روستابودگی" و به تبع آن كشاورزی در برابر گفتمان "نوسازی" )محرومیت زدایی و رفع عقب افتادگی روستا و كشاورزی( و در مقابل گفتمان نوگرای محافل علمی و دانشگاهی)حفظ بقایای فرهنگی و دانش بومی( موضعی مقاومتی در پیش گرفته و به عنوان یك "جامعه زیستی" سعی در تحمیل قدرت و بازیگری خود به دیگری دارد. چیزی كه ثبات نسبی داشته و همواره به چالش كشیده شده و بازسازی میگردد. به همین منظور، استراتژی حاكمیت از طریق جامعه میتواند مبنایی برای پركردن شكاف سیاستهای عمومی توسعه و بهره برداریهای محلی باشد و حركت از "سیاستهای روستایی" به "سیاستها از روستا" معیاری برای پیشرفت به سمت این مهم گردد