بررسي تطبيقي مرگ انديشي در اشعار البياتي و شفيعي كدكني

مرگ یكی از عمومی ترین دورن مایه ها در ادبیات همه كشورهاست: در ادبیات عربی و فارسی هم از دیرباز، توجه به مرگ رواج داشته است: اما در شعر معاصر دو زبان وبه دلیل وجودمشكلات سیاسی و اجتماعی نظیر جنگ، درگیری، فقر و عقب ماندگی و... شاعران به پدیده مرگ توجه بیشتری نشان دادند: البته مرگ اندیشی در شعر معاصر همیشه به معنای یاس و بدبینی نسبت به مرگ نیست: بلكه بسیاری از شاعران به رویارویی و مبارزه با مرگ روی آورده اند وبرای جلوگیری از مرگ ملت ]ایشان و رهایی از قید استعمار به مرگ زندگی بخش اندیشید ه اند: در این مقاله با توجه به شباهت ها و ارتباط های زیادی كه میان دو شاعر و هم چنین دو ملت ایران و عراق وجوددارد. نتایج این پژوهش نشان داد كه البیاتی بیش از شفیعی كدكنی از مرگ سخن گفته است و مرگ در شعر وی دردناك تر جلوه كرده است و این مسئله به شرایط ویژه ای باز می گردد كه در زندگی البیاتی وجود داشته است.